De Tweede Kamer wil weten of we ons wel terecht zorgen maken over klimaatverandering. Daarom zijn ruim twintig betrokkenen, vooral wetenschappers en wetenschapsjournalisten, uitgenodigd hun verhaal te doen over de procedures die het IPCC hanteert. Veruit de meest interessante presentatie was van Jeroen van der Sluijs van het Copernicus Instituut (Universiteit Utrecht). Van der Sluijs, mede-auteur van het rapport 'Ruimte voor klimaatdebat' van het Rathenau Instituut, verhelderde het complexe proces dat zich afspeelt op het grensvlak van beleid en wetenschap.

Quote: "Een perfecte tomtom voor een reis in de mist bestaat niet".

Een selectie van citaten uit de presentatie van Jeroen van der Sluijs:

• Het klimaatbeleid vereist een kennisniveau dat door de huidige wetenschap niet geleverd kan worden. We kunnen echter niet wachten met het maken van beleid; niets doen is geen optie;
• Hoeveel onderzoek je ook doet, de onzekerheden zullen blijven bestaan omdat dit soort onderzoek plaatsvindt in een politieke context waarin waarden een rol spelen;
• De vraag wat een 'goed' klimaatbeleid is, is te veel gedelegeerd aan de wetenschap;
• Er bestaat een onjuiste veronderstelling dat bij een onafhankelijk georganiseerde wetenschap, diezelfde wetenschap de beleidsdoelen en randvoorwaarden wel zou kunnen vaststellen;
• Betere procedures zullen de controverse tussen de stand van de kennis en het maken van beleidskeuzes niet oplossen;
• We moeten de wens loslaten om van de wetenschap een eenduidig antwoord op de klimaatkwestie te verwachten; de politiek moet het ultieme antwoord niet van de wetenschap vragen;
• We hebben geen keuze dan de met wetenschappelijke kennis verbonden onzekerheid te accepteren. Meer onderzoek leidt tot complexere modellen en reduceert die onzekerheid niet;
• Het primaat van het beleid moet weer bij de politiek komen te liggen; onzekerheid moet een centrale rol in het beleid krijgen;
• De politiek is op zoek naar een perfecte tomtom voor een busreis in de mist. Die tomtom bestaat niet en zal ook niet door de wetenschap geleverd kunnen worden. De wetenschap kan alleen mogelijke scenario's leveren en daarvan de (on)zekerheden verkennen;
• Al bij de oprichting van het IPCC is aangegeven dat het de taak van de wetenschap is om de onzekerheden te verkennen;
• Het beleid moet geen zekerheid vragen van de wetenschap maar zelf die "onzekerheid aan boord nemen". Je zou dus moeten kiezen voor een beleid dat bestand is tegen heel uiteenlopende scenario's;
• Klimaatverandering hoort niet thuis binnen het domein van het preventie-principe (met te kwantificeren normen), echter binnen het domein van het voorzorgsprincipe. Daarbij zou het IPCC de evidentie (de kans dat een klimaateffect daadwerkelijk optreedt) moeten aangeven, terwijl de politiek bepaalt welke mate van ingrijpen in dat geval gerechtvaardigd is.
  
  Naar het rapport 'Ruimte voor klimaatdebat' >>
  
  

  © Annemieke van Roekel. Niets van deze website mag worden vermenigvuldigd of openbaar gemaakt door middel van druk, microfilm, fotokopie, plaatsing van teksten en/of afbeeldingen op andere websites of op welke wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en de betreffende tijdschriftredacties. Laatste wijziging: 5 oktober 2011 [home] [top] [contact] [disclaimer]